Groepsfoto Dyersville met namen

REISVERSLAG Dyersville: Fabrieken-Oogst-Miniaturen

Afgelopen zondag, 9 oktober werd de info & kennismaking voor de reis Dyersville gehouden. We maakten kennis met een gevarieerd gezelschap uit Brabant, Zuid-Holland, Zeeland, Gelderland, Overijssel, België én er sluiten deze reis twee mensen aan uit Canada!

De reis vertrekt op 27 oktober vanaf Schiphol.

Vanaf die datum zul je hier de belevenissen kunnen volgen, aangevuld met foto’s. De middag van de kennismaking verliep reuze gezellig, en we hebben er allemaal nu al zin in! 

Klik hier voor de foto’s.

en dit is de video (deel 1) gemaakt door Henk Berends http://youtu.be/QKYJ6wXP9-s

 

 

Donderdag 27 oktober 2011; vliegen naar de USA

Om kwart voor acht hebben we afgesproken op Schiphol en iedereen is er al. Dat is mooi. Eric S. heeft Theo naar het vliegveld gebracht – dank je wel Eric – je bent een kanjer dit te doen.

Na het welkom bereiden we ons voor op de reisdag om naar Amerika te gaan. Losse riemen, vloeistoffen, bagagelabels, douane en het wachten worden besproken voordat we ons melden bij de balie.

 

 

 

Het verloopt soepel, dus op weg naar de douane, ook daar blijft niemand steken en zo zitten we al achter een heerlijk broodje en een goede kop koffie.

IMG_0011 We hebben dan nog niet alle controles gehad, bij het instappen worden eerst nog de bekende vragen gesteld, en gaan onze spullen en wezelf door een scanapparaat. En dan mogen we het vliegtuig in. Een ‘kleintje’ met 2 x 3 stoelen en ook nog niet vol. Een gevolg van de economische teruggang, vliegen is een luxe geworden….en wij zitten erin. Wouw, we gaan er dan ook goed van genieten.

Op de foto; dag Nederland!

Maar dat wordt ons eerst nog lasting gemaakt aan de grens in Amerika. We krijgen een strenge controle post voor ons. Hij vraagt ons de oren van het hoofd. Wat hebben ze er een hekel aan dat je geen Engels spreekt, maar geduldig en een uiterst vriendelijke lach, loods ik iedereen erdoor die geen Engels spreekt. De rest red zich gelukkig prima. De goede man vraagt ; iedereen gaat naar Las Vegas, wat doen jullie hier. Hij kan niet begrijpen dat we in zware machines, tractordealers en miniaturen geinteresseerd zijn.

De koffers zijn al van de band, we lopen verder, weer een controle, weer de spullen door de scan en ook worden er een aantal van ons uitgepikt om de handen te laten controleren op waarschijnlijk drugssporen.

De tijd draait door maar het gaat allemaal zoals gewenst. En dan….zien we vanuit de lucht de stad Chicago! Het centrum torent hoog boven de rest uit. Wat mooi om te zien!

Dick verwelkomt ons op het vliegveld. De twee 15-persoons bussen staan klaar waar we de baggage in de aanhanger doen en dan plaatsnemen. Op naar een warme maaltijd. Dat doet ons goed smaken. En drie kwartier erna lopen we ons hotel binnen. De jongelui drinken in de lobby nog een biertje en de rest ligt om 2100 uur gestrekt. We hebben de klok rond geleefd en zijn toe aan rust.

Vrijdag 28 oktober 2011; Racine en oogst in Wisconsin

We vertrekken om 0800 naar de fabriek in Racine. Iedereen is ruim op tijd klaar van het ontbijt. Buiten staan de bussen er bevroren bij, de zon straalt heerlijk. Dit wordt een mooie dag.

IMG_0021 Eerst lopen we rond op het terrein waar alle tractoren die verkocht zijn, staan te wachten op transport. Om 0900 uur worden we binnen verwacht voor een welkom door onze rondleiders van vanochtend. Er komen zo’n 50 tractoren van de band. 20% is blauw (NewHolland) en de rest is ‘n Case. De grootste vooruitgang in de fabriek is  het ‘delivery on time’. Geen voorraden meer op de werkplek, maar een kar gevuld met onderdelen voor iedere tractor. Het is daardoor veel rustiger geworden in de fabriek. Het toont netjes, ovezichtelijk en opgeruimd. Niet dat het een rommeltje was, maar het oogt beter. We hebben twee rondleiders en vooral Chuck (de oudste – pensionado van ruim 70) maakt er een feestje van. De rondleiding zou officieel 2,5 duren, maar op een kwartier na 4 uren later komt de groep weer in de grote ontvangstruimte samen. In het winkeltje van Case bekijken we alle merchandise. Caps, T-shirts een nieuwe jas. Het past ons allemaal wel.

Nadat we een goede maaltijd verorbert hebben, trappen we het gaspedaal van de auto even wat dieper in. We hebben een rit van 1,5 uur voor de boeg. IMG_0043

Dick heeft gebeld met Dave Smithback, hij is op dit moment het maisoogsten en we zijn van harte welkom. De familie Smithback (pa Dave, zoon Jay en schoonzoon Adam) zijn druk in de weer op het veld van 300 ha. We rijden met de bussen door het stoppelland kortbij de combine en Dave stopt een moment om ons welkom te heten. Hij verontschuldigd zich direct dat hij door wil rijden, want het is er goed aan! We kunnen met combine, overlaadwagen en truck meerijden als we dit willen. Liefhebbers genoeg.

Martin heeft thuis 10 tractoren draaien op zijn loonbedrijf en dit hier is helemaal zijn ding. Hij rent over het veld om mooie plaatjes te schieten en rijdt met iedere machine mee. Henk maakt foto’s en film. Vanuit verschillende oogpunten en meerijdend op de combine en overlaadwagen. Ik ben nu al benieuwd naar het resultaat.

We rijden een vrachtwagen achterna naar het opslagdepot. Hier komen uit een regio van 40 km iedereen zijn gouden goed brengen. De wagens worden gewogen, en er wordt een monster genomen. Vanachter een raam wordt met een joystick de roestvrijstalen slurf bedient die een monster uit de wagen slurpt. De korrels komen binnen in een bakje binnen. De inhoud wordt vervolgens met een oude koffiebus in het meetappartaat gegoten. Hiermee wordt de luchtvochtigheid vastgesteld. Een belangrijk getal, want het bepaald of je moet bij betalen om de vochtigheid naar de gewenste 14-15% te drogen. Daarna sluiten de wagen zich in de rij aan om te lossen. Daarna nog een keer de weegbrug over en dan op naar het land voor de volgende lading.IMG_0082 IMG_0075IMG_0076

 

 

 

 

 

 

 

We worden rondgeleid door de opzichter. Een vriendelijke jonge man verteld en antwoord alle vragen die we hebben. In 6 weken tijd wordt hier mais gebracht. De mais brengt 6,80 dollar op per bushel (35 ltr). Per acre (0,4 ha) halen ze 160 bushel. Een vrachtwagen vol is ongeveer 1000 bushel. Ze hebben hier enorme silo’s staan. Bijvoorbeeld 1 silo, als je daar 30 cm (footlong) in wil storten, heb je 200 vrachtwagenladingen nodig. IMG_0083

De zon gaat langzaam en prachtig onder. Een mooie foto om deze mooie dag af te sluiten, als is deze nog niet om. We hadden vanochtend gepland te eten bij een steakhouse Lone Star. Maar voordat we daar zijn is het te laat. Dus stoppen we bij een lokaal kroegje wat ook de naam Lone Star gebruikt. We nemen plaats aan de gezellig bar en drinken met elkaar de voorraad Budweiser op en maken een begin aan Miller. Dan komt het eten op tafel wat vlot weggewerkt is. IMG_0092Aan de bar zit ook Debbie en Dwight, naar eigen traditie, iedere vrijdagavond. Ze horen van ons bezoek aan de USA en enthousiast belt Debbie naar kennis Jim. Hij heeft een collectie Allis Chalmers tractoren en we zijn van harte welkom die te komen bekijken. Ik schrijf het op in mijn boekje.

In de auto wordt het heel rustig als we door de avond naar het hotel reizen. Alle indrukken voor deze ‘grote kinderen’ doet ze tevreden in slaap doezelen. ;-) Bij het hotel verdwijnen de meesten direct naar de kamer. We moeten nog in ons nieuwe ritme komen. Als ik na drie kwartier – reisverslag vullen - nog even beneden kom is het donker. Maar in kamer 207 brand nog licht en hoor heel wat stemmen bij elkaar. Daar zitten de – ja, ze maken het weer waar – de Brabanders met een biertje de dag door te nemen.

Zaterdag 29 oktober 2011; Keller John Deere collectie

Om acht uur rijden we weg naar het noorden. Na een goed uur DSC00252IMG_0094maken we een stop voor een winkel die de naam Shooters draagt. Je kunt alles op het gebied van jagen vinden. Geweren, pijl en bogen, vismateriaal in alle soorten, outdoor pakken etc. (Ja Jerry K. ik heb ook aan jou gedacht en een cap ‘reel tree’ gekocht). Buiten staan diverse mensen in van die pakken bij hun pick up. In beide ligt een geschoten hert. De ene geschoten door pijl en boog, door een 13 jarige jongen. Zijn 1ste hert zegt zijn vader trots. In de andere wagen ligt ook een hert. Ze komen hier omdat het verplicht is om geschoten wild aan te geven. Gewoon voor de telling. Voor de rest mag je het zelf verwerken. 

We rijden een prachtige route, weg van de snelweg door het glooiende landschap. Met de zon erbij kleuren de bomen prachtig in alle geeltinten die je bedenken kunt. Al van verre zien we wat onze volgende stop zal zijn. Een 2e hand tractoren dealer heeft er heel wat staan. Van allerlei kleuren, maten en ook diverse machines. Zodra de bus is geparkeerd zwermt iedereen uit over de werf.

IMG_0098Na de middag worden we verwacht bij Mr. Keller met zijn (‘s werelds) unieke John Deere verzameling. Maar het is nog niet helemaal zover. We stoppen nog even voor een cultiverende CASE en even verderop wordt mest gereden, ook even de auto uit.

Op de foto de mestwagen. Uit de horizontale buis komt de mest die wordt verspreid door de brede flap. Geen injectie systeem, maar gewoon leeg pompen!IMG_0123

Mr. Keller verzamelt nog steeds. De vriendelijke man van ruim 80 heet ons van harte welkom. Hij nodigt ons uit zelf door alle schuren heen te lopen en te kijken waarnaar onze interesse uitgaat. Voorgaande jaren liep hij zelf mee, en vertelde ieder detail van iedere tractor. Dan waren we wel voor meerdere uren onder de pannen. Op iedere tractor hangt een papier met de details. En ach, hij heeft behalve de 5 schuren hier met zo’n 350 tractoren, elders nog meer schuren om alles te bergen. Ongelofelijk wat een tractoren. En niet zo maar groen en geel, nee, hij heeft zo’n 70 tractoren JD met produktienummer 1. Het is te hopen dat Mr. Keller een hele oude man wordt, en ooit al die tractoren op 1 plek weet samen te brengen. 

Gelukkig voor de ‘rooien’ onder ons is Mr. Keller niet eenzijdig geinteresseerd. In een loods staat niet alleen International Harvester, Farmall, maar ook Minneapolis Moline, Porsche en meer tractoren van oude glorie dagen.

Prettig voor thuis dat we hier al vaker geweest zijn en terwijl iedereen de geheugenkaart van zijn toestel aanvult met dit bezoek, typ ik het verslag en selecteer de foto’s voor het foto album.

IMG_0597IMG_0605  Op weg naar Keller passeren we diverse ‘strontkarren’. Dat heeft de interesse van een aantal van ons. Als ze dan na een uur rondgekeken te hebben bij de oude tractoren, willen een aantal daar gaan kijken. Er is een JD kniktrekker de grond aan het lostrekken met een eg. En af en aan komen de vrachtwagens. Als we net in het gras zitten, stopt een pick up aanrijden en ze  vragen wat we komen doen. Trekkerskieken! Deze grote machines zien we nauwelijks thuis en vinden het interessant. Okee, zegt de man die IMG_0615zich nu als de boer voorstelt, kom dan maar mee als je het vullen ook graag wilt zien. Een paar mijlen verderop rijden we het erf op. Hij laat ons zien hoe de karren gevuld worden en de mestbassins waar het uitkomt.

De klei is zo dik, dat je hier geen extra maatregelen hoeft te nemen om het als bassin te gebruiken. Hij is hier in 2003 begonnen omdat hij zijn boerderij in Olds-Canada (Canada staat in 2012 op het programma) goed kon verkopen aan Nederlanders. Hij streek hier neer en boude een hele nieuwe boerderij op. IMG_0612Graag zou hij meer willen uitbreiden maar de grond is kostbaar. Op de vraag of het hier nu echt beter is dan in Canada beantwoord hij dat het klimaat daar beter is voor de koeien, maar dat je hier meer voedsel kunt produceren of hetzelfde aantal hectaren. Winters zijn in Canada langer. Het is maar zo even een kort bezoek en als er niets meer te vragen is gaan we verder. De jongens zien een enorme schuif en ze vragen of ik de bus er even voor wil zetten. Dan nog een paar foto’s van de melkstal – hij melkt 1400 koeien – 2 x 22 stands – door mexicanen – in 3 ploegen. Dan nog even van de kuil, er komen net weer vrachtwagens langs heen rijden, dat geeft een mooi beeld van de grootte. 

We zijn op tijd weer terug voor het afscheid bij vader en zoon Keller. De tractoren die ze voor ons buiten hadden gezet, mogen we helpen om naar binnen te rijden. Adriaan en Theo sturen de oldtimers met precisie weer de schuur in. Theo glundert van trots en ondanks dat het allemaal gezien hebben, noemt hij meerdere malen dat hij de tractor naar binnen mocht zetten. Ja, super he Theo! 

DSC02929 IMG_0636DSC02866 De tocht terug naar het hotel duurt zo’n 2 uur die we nog bij daglicht maken. Het is een en al landbouw met af en toe een koeienboer. De mais is op enkele percelen na al volop geoogst. Gisteren hebben we daar zo uitgebreid van genoten, dat we het nu prima vinden om door te rijden. Of heeft het te maken met dat het zaterdagavond is? De groep bestaat de helft uit jongeren en de helft uit oudere jongeren (incl. 4 pensionado’s). De jongelui willen graag stappen vanavond. Bijna de hele groep gaat mee om te kijken waar dit gaat gebeuren. het is de viering van Halloween. We zien veel meiden als vlinder, (b)engeltje, zuster en strenge politie. Na enige tijd haakt een deel af en de rest blijft tot – ja ook zo’n Brabantse gewoonte – tot sluitingstijd. Die gaan dus terug met de taxi.

Zondag 30 oktober 2011; Willis Toren Chicago, Fair Oaks Dairy

Ondanks het tijdstip van vannacht zit iedereen alweer om half negen in de bus, gegeten en met de koffers in de kar. We gaan naar de stad met 13 miljoen inwoners. De toren is 445 meter hoog, lang de hoogste toren. En nog altijd een magnifiek uitzicht over Lake Michigan en de stad met de rechte wegen. De mensen lopen hier rond met een muts en handschoenen, wel zo aangenaam met de koude striemende wind. Deze stad heeft als bijnaam, de Windy City. Dat maakt het dus wel waar. Het is gelegen aan het meer en de wind kan dus goed afkoelen voordat ze de stad in blaast. IMG_3022

In onze groep zitten ook twee papa’s van kleine kinderen. Deze foto is daarom speciaal voor thuis. Met de groetjes van Filip en Martin. De foto is gemaakt in Wilis Tower – Chigago. Ze staan in de glazen uitbouw, die aan de buitenkant van de toren zit. 

We drinken een kop koffie bij het Hard Rock Cafe en dan splitst de groep zich. Je kunt kiezen om naar de boerderij te gaan of naar de plek waar John Deere zijn 1e ploeg heeft gebouwd. Hier een heel museum en dus vast ook tractoren.

Ojee, wat gaat de tijd toch hard. Het is alweer dinsdag. En jullie zijn nog aan het lezen met zondag…..

Vervolg zondag 30 oktober 2011.

Op de boerderij houden ze zo’n 30.000 melkkoeien verdeeld over 10 bedrijven. Wij bekijken het bedrijf wat tevens een bezoekerscentrum heeft en een geboorte-stal-arena. Je kunt in de arena zitten te kijken terwijl 2 koeien in dat uur een kalf verwachten. Met een knipperlicht aan de buitenkant van de stal is te zien hoever de geboorte al is. We rijden met een touringcar ruim een half uur over het erf van de boerderij. De mestopslag, voeropslag, kalverhokjes en ook met de bus gewoon door de stal heen. Tot slot ook nog de melkstal waar we de carroussel vanachter glas kunnen zien. Daar ook een film presentatie en de vragen die er zijn worden beantwoord. IMG_0646

Het weer is van mooi omgeslagen naar guur en nat. We hebben nog een rit van 3 uur voor de boeg. Vanuit Chicago lopen er diverse snelwegen naar het zuiden, maar daar kunnen wij geen gebruik van maken omdat we ‘dwars’ ervan rijden. Een prachtige rit blijkt. Wat een uitgestrektheid als je weg van de snelweg gaat. De wegen zijn goed, beter als in de meeste steden. Een snelheid van 80-100 km per uur is prima te rijden op deze wegen. Mais mais en mais. Het is goed dat het eraf is nu zien we meer en kunnen de uitgestrektheid ervan voelen. We rijden door hele kleine dorpjes met een tankstation en een eettentje en rijden dan weer door. Na het eerste uur een stop om te tanken en het tweede uur om te eten bij een familie restaurant. Bij het hotel moeten we nog wachten op de andere groep die ook onze koffers in de aanhanger heeft staan. Dan poetst de jongelui zich nog op om even down town te gaan.

--

Je kon vanmiddag ook kiezen om naar John Deere zijn geboorteplek te gaan. Hier werd in een uur de historie van deze historische vakman en uitvinder verteld en getoond. John Deere zijn moeder maakte met naald en draad versterkingen aan in kleding. Maar die naalden waren zo dik en slecht gepunt, dat dit zwaar werk was. John Deere sleep deze naalden voor zijn moeder met een grote precisie. Grotere naalden waren ook welkom in de landbouw in de vorm van grepen en ander opsteek materiaal. Toen hij op een dag zag hoe moeilijk het ploegen ging, maakte hij van een oud zaagblad zijn eerste ploeg. En de rest is bekend. Tractoren heeft hij nooit geproduceerd en hier staat dan ook niet 1 tractor.

Onderweg is er altijd van alles te zien en beleven – bij de supermarkt kopen Patrick en Leo alvast een nieuwe koffer – ook  wordt een stop gemaakt bij een JD dealer en na het eten moet er ook nog een stukje gestuurd worden. Een latertje vandaag, maar we hoeven toch ook niet iedere dag om 8 uur in het hotel te zitten voor het journaal en een kop koffie!

IMG_4612 Maandag 31 oktober 2011; CAT dag.

Een ruim gevulde dag van half acht tot half drie met excursies aan de gieterij en ‘s middags de bouw van de bulldozers. De gieterij lijkt geen ontwikkelingen in de tijd te hebben meegemaakt. De enorme gietpotten met vloeibaar ijzer, de mallen die klaar staan om gevuld te worden. Het is een proces wat nog steeds goed functioneert en overweldigend groots is. Maar we beginnen in de fabriek met het maken van de mallen. Dit doen ze van zand wat ze samenpersen. Na het gieten wordt het zand verwijdert en gaat het blok de verdere productie in. IMG_0148

We gebruiken de lunch in ‘s werelds hoofdkantoor. Dat blijft heel bijzonder. Met de lift door het gebouw naar de kantine. Daar zitten en deel uitmaken van het grote CAT gebeuren. Dat hebben we toch maar weer mooi meegemaakt. Ook bezoeken we de winkel van CAT. Ondanks dat ze hier wel weten wat prijzen zijn, laten we ons verleiden en nemen mooie spullen mee. Het is algemeen bekend dat deze spullen van goede kwaliteit zijn en je bent er eerder op uitgekeken dan dat het versleten is.

De zon straalt ons tegemoet als we weer in de bussen plaats nemen. Een uur verderop zit een Ford verzamelaar. Gerwin is een Ford man, maar ziet hier tractoren waarvan hij het bestaan nog niet afwist. Ze verzamelen harder dan dat vader en zoon er tijd aan kunnen besteden. In 1 schuur is alles mooi opgesteld, de andere 2 schuren is het opgestapeld. Zo veel oud ijzer – wordt gegrapt – daar kan John Deere een week lang zijn ijzerpotten mee vullen.

IMG_0142 IMG_0134 IMG_0137

We rijden naar ons hotel via een toeristische route. Van verhard naar onverhard, gravelwegen, langs varkensbedrijven, koeienboeren, en weer veel, heel veel maispercelen. Het landschap glooit, de zon zakt en het is mooi. We maken nog een stop …voor een paar tractoren die er staan…en gaan dan richting hotel. Deze staat aan de Mississippi rivier. IMG_0178

Na het opfrissen gaan we eten bij Hooters. Tijdens onze reizen altijd wel 1 keer en vanavond is het bijzondere dat ze allemaal een leuk pakje hebben aangedaan vanwege Haloween. We bestellen hamburgers, kippenvleugels en een potje bier. Zodra het eten op is, vinden de Hooters het wel welletjes met ons. Een deel van de groep vind dat ook en gaan naar het hotel. 100_3297 De rest gaat downtown verder, alhoewel, het is niet het feest van zaterdag. Terwijl vandaag dan eigenlijk de Haloween dag is. Weer wat geleerd. We zien wel verklede mensen - als travestieten - maar niet voor Haloween. De meidjes die er zijn worden ook even vastgelegd (op foto) en dan kunnen we toch tevreden om even na middernacht naar huis.

Petrus vraagt me om bij de foto te vermelden dat hij dit restaurant helemaal niets vindt (foto rechts). Hahaha, dan is hij wel de enige die in dit restaurant aanwezig is. Het is typisch Amerikaans en voor onze algemene ontwikkeling is het goed om kennis te maken met verschillende culturen. ;-)

Dinsdag 1 november 2011

Weer een stralende dag. Blue Sky, zonnenbril op. Het is vandaag een dag van in- en uit de auto. De eerste keer is bij World Head Quaters van John Deere. Alleen het gebouw al is mooi om te zien. Het wordt dan ook vaak gebruikt in publicaties. Binnen zijn er diverse machines – combine, bulldozer en een bijzondere grader - te zien en de reclame historie van John Deere. IMG_0185

We nemen vervolgens een kijkje bij de fabriek van de combines. We hadden daar geen fabrieksbezoek gepland want dat kan in deze periode niet. De spoorlijn loopt er vlak naast, anders is die gevuld met machines, maar die is leeg. We draaien weer van de parking af en rijden langs de rivier Mississippi om ook daar de auto uit te gaan voor een foto van deze lange en brede (hier bijna 2 km.) rivier.

Dan parkeren we de auto bij het Visitor Centre. De IMG_0187 oude werkplaats staan ook diverse machines. Maar daar zijn we niet zo lang, wel langer bij de souvenir winkel. De meesten van ons komen wel met een tasje terug bij de auto. Wat verrassend is, dat er steeds meer spullen voor kinderen erbij komen. Er is een stuk huishoudelijk opgeofferd voor nog meer kleding voor kids. En wat nieuw is, een fauteuil voor kids. Jawel, met een uitsparing waar een beker drinken in kan staan.

Het wordt tijd dat we wat gaan eten en rijden naar de truckstop Iowa 80, de grootste truck stop ter wereld. Een ruime keus aan eten, maar ook een hele ruime keus om je truck te pimpen. Richard koopt een paar led-slangen voor aan de vrachtwagen.

Na de middag rijden we naar een Case IH dealer. Deze organiseren ook periodiek een veiling van gebruikte tractoren en machines en er is dus weer genoeg om een uurtje rond te kijken. Nog even de showroom in om de merchandise te bekijken. Een goede ontwikkeling is dat er een nieuw bedrijf mooie spullen op de markt brengt. Dus koop ik een papieren zak (echt Amerikaans) vol met spulletjes voor de stand.

De zon begint al iets te zakken. Nu we Case hebben gehad is groen weer ‘aan de beurt’. Meer kleuren kennen ze in deze streek niet. Er is nog een mooi momentje als het personeel naar huis gaat. Een pick up met flinke uitlaatpijpen in de bak geeft gas. Do you like black smoke…. grgrgrgr…….daar gromt ie heen met flinke zwarte pluimen op de pijp. 

Voordat we naar het hotel rijden geven we nog dollars uit in een boerenbont winkel. Je kunt hier mooie tractor shirts kopen. Theo heeft al zo het rek met de diverse soorten JD shirts gevonden.

Terug in het hotel hebben we een uurtje de tijd om ons op te frissen. DAn lopen we naar de buren toe. Het is een Duitse tent met diverse schnitzels. Vanavond sluit ook Chris Cheney bij ons aan. Zijn pa heeft de afgelopen jaren ons geholpen om bij fabrieken binnen te komen. Omdat we in 1 kamer een bed over hebben, hebben we Chris aangeboden met ons mee te gaan. Het is een echte Amerikaan, een flink uit de kluiten gewassen vent met een baseball cap op van John Deere. Ook komt er familie van Patrick ‘op bezoek’. De mensen wonen in een buurtdorp en zo kunnen ze mooi even met elkaar bijpraten.

In het hotel drinken we een doos met Budweiser biertjes leeg voordat we ons bed voor een paar uur induiken. Het is telkens te gezellig – de kameradenclub van 7 heeft altijd wel wat te feesten, daar sluiten een paar Achterhoekers bij en zo wordt het laat. Morgenavond dan maar eens op tijd naar bed.

Woensdag 2 november 2011

Wat een verschil met gisteren. De regen valt met bakken uit de lucht. De hele dag. Niet dat dit ons hindert, nou ja. Het uitzicht is natuurlijk niets, en dan wordt het geen touren, maar rijden. We rijden eerst naar de Kinze fabriek waar ze overlaadbakken en maispoters produceren. Niet een groot bedrijf maar wel vooruitstrevend. Zo hebben ze al een combinatie (trekker en poter) die vanachter de computer aan te sturen is. Geen man meer op de machine.

Ondertussen dat de mannen door de fabriek lopen, ga ik naar een Outlet winkel. Merkkleding voor een habbekrats. En dan zijn het ook nog dollars met een goede wisselkoers. Net niet voor niets, maar wel zo een tas gevuld. En dan vliegt de tijd. Als ik bij de fabriek terug kom, komt Dick net buiten om een present te pakken voor de rondleider. Op tijd terug dus.IMG_0196

Na de maaltijd in een mall met diverse winkels – bepaalt de regen het middag programma. We waren van plan naar een trekker sloperij te gaan, maar gaan naar een museum. Voor ons behoorlijk ongewoon, maar dit heeft dan ook been bijzondere reden. De Big Bud staat hier. De grootste trekker ter wereld in afmeting en in kracht. We kijken eerst netjes het museum en is interessanter als we willen toegeven. Er staat werktuig van de afgelopen 150 jaar dat de pioniers – nieuwe Amerikanen – oud landgenoten hier neerstreken. Ze konden hier in Iowa zo’n 80 ha grond krijgen als ze er 5 jaren op bleven boeren. Alle uitvingen moesten nog worden gedaan. Van houten ploeg naar een trekker met ijzeren ploeg bijvoorbeeld. En ook dat ijs als gewas gezien werd. ‘s Winters werden er ijsblokken uitgehakt en bewaard zodat in de zomer de bederfelijke produkten bewaard konden blijven. Je staat er niet bij stil hoe het toen was, maar nu zien we het, en dat is toch best leuk! En dan gaan we naar de schuur ernaast, snel lopend, en springend over de plassen water, het regent nog steeds pijpestelen. Niet het druilerige wat wij kennen. Maar stevig regent het almaar door. IMG_0254

In de schuur is de Big Bud al direct te zien. Hij is zo groot dat de schuur eigenlijk te klein is. We lopen er meerdere rondjes omheen. En maken uiteraard een groepsfoto. Helaas mogen we er niet op klimmen. Als ik een internetverbinding heb, zal ik de afmetingen erbij vermelden. Want Amerika gebruikt voeten ipv meters, lbs, ipv kilos, etc. Dit om een beeld te vormen hoe groot de machine wel is. Alvast een foto erbij, geeft al een behoorlijk beeld.

Motor :     Detroit Diesel , 1000 Pk met 2 turbo's , 24 liter

Gewicht : 49.895 Kg incl. brandstoftank  3216 liter

Afmetingen : 4.27 meter hoog, en 8.69 meter lang

Banden : hoog 243.3 cm

Kosten om Big Bud  te Bouwen       +/- 300.000 $

De Big Bud werd bedacht door de broers Williams uit Montana. Daar werd de machine ook gebouwd. Er worden nog steeds Big Buds gebouwd, maar niet met zoveel Pk’s als deze. Deze machhine is uniek en enig in zijn soort. Omdat het wielrubber afgesleten is, is de tractor met pensioen gegaan. Dat is nieuw voor ons. En wat we ook nog niet wisten, dat de Big Bud hier blijft staan. Dat was in augustus nog niet bekend. De Big Bud zou eerst als tijdelijke expositie hier naar toe gaan. Het museum trok hierdoor al 30.000 bezoekers. Er hangen een wereldkaart, een kaart van Amerika en van de staat Iowa. Iedere bezoeker mag een spelt in de kaart prikken waar hij vandaan komt. Zo is te zien dat uit heel de wereld er mensen reizen om de Big Bud te zien.

In de stromende regen rijden we naar het hotel. Na het inchecken, koffers naar de kamer brengen, opfrissen, postzegels op ansichtkaarten plakken, bellen of fototoestel in vorig hotel is blijven liggen, zwemmen, verslag op het internet zetten en ook nog even relaxen, gaan we eten. Dit keer staat steak en spare ribs op het menu. Dat kunnen ze hier zo enorm goed, lekker met de vingers de botjes vastpakken terwijl we heerlijk het vlees eraf smullen. Het is zo gaar dat het veel te snel op is. En dan hebben de meesten van ons toch een ‘full rack’ verorbert. Heerlijk! IMG_0263IMG_0267

Donderdag 3 november 2011

Gisteren is alle regen gevallen want het is niet eens bewolkt. Een stralende zon kleurt de bomen goudgeel. De ochtend begon koud met een straffe wind. We zijn op tijd weggereden om alvast de tractoren te zien op een opslagterrein. Hiervandaan worden ze getransporteerd over het spoor of meer, met de diepladers. Er staan wel 10 vrachtwagens te laden. Het is een wegrijden en aankomen rijden van vrachtwagens. Eigenlijk veel te klein voor zoveel transport. Er zal een tijdplanning nodig zijn om dit in goede banen te leiden.  

Bij de fabriek van de tractoren maken we een groepsfoto. Meer mogen we hier niet doen, dat is pech. We hadden al een schriftelijke toestemming dat we mochten komen, maar deze werd ingetrokken. Vandaag zien we echter twee andere fabrieken van JD, de transmissies en ‘s middags de motoren. Dat er een lang verhaal te vertellen is over de transmissies blijkt als de groep pas weer na 5 kwartier weer naar buiten komt. En ja zeggen ze eenduidig, dat was interessant. De motorenrondleiding begint met een film en eindigen ze in de winkel met mooie spullen. En ondanks dat we toch al heel wat gezien hebben, komt er toch weer een tasje bij in de auto.  

Terwijl de groep na de middag door de motorenfabriek rond loopt, zoek ik een internet verbinding. Op 6 plekken stop ik met de auto en probeer verbinding te krijgen. Na een half uur rondrijden ga ik terug naar de fabriek. Wel jammer want het is nu 7 uur in NL. Een mooie tijd om thuis te vertellen hoe het hier is gegaan. Nu weten jullie ook waarom er niets bij is gekomen. Sorry! IMG_5273IMG_5269

Dick weet nog een Agco, IH en JD dealer die bij elkaar in 1 dorp zitten. We rijden door het glooiende landschap ‘weg van de snelweg’ door het land. De mais is ook hier er al af. Er is daarom minder te zien dan 3 jaar geleden toen ze overal volop aan het oogsten waren. Toch is het niet zo dat we ons daarom lopen te vervelen. Het uitzicht is weids en we krijgen er geen genoeg van.

De Agco dealer snoept van alle merken iets mee. Fendt en Case handelt hij in. Op de werf staan diverse andere merken zoals een Deutz, Allis Chalmers, Ford en Inter. En natuurlijk diverse machines. De Case IH dealer heeft gelukkig flink wat rood op de werf staan en ook hebben ze diverse mooie caps. Patrick is helemaal Case fan, en koopt van iedere soort er 1. Een gratis kalender erbij en hij is helemaal blij.IMG_5329

In de avondzon rijden we terug naar het hotel. We spreken af om 1900 uur om gezamenlijk te gaan eten bij het steakrestaurant. Gisteren smaakte het ons prima, en vanavond weer. In familie restaurants wordt geen alcohol geschonken, maar hier wel, en dat laat de maaltijd wel net zo lekker smaken. We bouwen een flinke bodem want we willen er een latertje van maken.

De buurman heeft een Saloon. Gaaf gaaf, met metalen golfplaten als plafondbedekking, houten wanden, een afdak (in de kroeg), het is zo sfeervol. Aan de wand allemaal foto’s van de eerst pioniers. Een vallei waar mannen met paarden staan opgesteld en ook meerdere linten van paard met ‘chuck wagon’ erachter. Zo’n platte wagen met metalen bogen waar doek overheen gespannen is. Sfeervolle foto’s van indianen. Wat een tijd, nog maar 150 jaar terug. De volgende tent is 10 mijl verderop. Het is er lekker gevuld met voornamelijk jongelui. Dansend en swingend op moderne muziek. Als de lampen aan gaan, weten ook wij dat we naar huis moeten. En dat wij is de ‘vaste club’ van de jongsten van de groep. De 7 Brabantse kameraden, de drie Achterhoekers en een chauffeusse.

IMG_5347Vrijdag 4 november 2011

De eerste bus vertrekt al om 0800 uur richting Dyersville. Daar is ‘s werelds grootste Toy Farm Show begonnen. We zetten daar de miniaturenfans af. Dick Cheney – een Amerikaan – zal de komende drie dagen bij ons zijn en als lokale gids ons rondleiden. De groep ontmoet hem bij een kop koffie en donuts. Ze krijgen allemaal een goed gevulde tas uitgereikt met de naam erop. De tas is gevuld met vooral toeristische dingetjes, zoals flyers en magazines over de stad en omgeving. Een speldje en pen. Erg attent. IMG_5371

Ze kijken bij de rivier waar graan wordt overgestort van de vrachtwagens in de schepen die hier klaar liggen. Dick verteld aan 1 stuk door over van alles en nog wat. Het wordt als zeer interessant ervaren. Mooi! Petrus zegt dat we heel wat hebben gemist als we 2 uur later weer samen komen, we voelen het vingertje, en antwoorden wijselijk, nou Petrus, we denken dat jij ook heel wat hebt gemist. Ach, het is vakantie, doe wat je wilt doen als die mogelijkheid er is. Omdat we met 2 busjes reizen, zijn we flexibel en zo voelt het ook als een heerlijke vakantie. Ieders zijn ding!

‘s Middags bezoeken we de JD bosbouwafdeling. In deze fabriek worden ook kranen geproduceerd. Dit bezoek heeft Dick Cheney geregeld. We nemen weer plaats op de karretjes en sjezen zo de 3 kilometer lange fabriek door.

IMG_5429Als we klaar zijn is het midden op de middag. Mooi nog tijd om naar de plaatselijke dealer te gaan, die zowel JD als Case tractoren en machines heeft. Ook daar hebben ze caps en t-shirts. Alsof we nog niets hebben, wordt ook dat weer in een tas gestopt.

Een deel van de groep gaat naar het hotel en een ander deel gaat naar de Toy Farm Show. We komen om half elf opgepoetst weer samen om het dorp onveilig te maken.

IMG_5654 Zaterdag 5 november 2011

Het is fris. ‘s Nachts vriest het een paar graden. We krijgen ervoor terug dat het stralend mooi weer is.

Vandaag beginnen we met het wegbrengen van de beursgangers onder ons. Dat zijn er van de 20 dit keer ‘maar’ vier. Vandaag gaan we daarom de rest van de dag ‘alternatieven’. Een uurtje rijden verderop is een IH sloperij. Net voordat we daar aankomen, is er een loods met opgeknapte oude tractoren. Alle deuren staan open van de schuur en niemand is aanwezig. We nemen de vrijheid het te bekijken. Het is ook van dezelfde eigenaar en aangezien ons bezoek is aangekondigd, zal dit vast geen probleem zijn.

Dat het merk IH nog springlevend is, bewijst dit bedrijf. Ze houden vier keer per jaar een veiling en zijn met een hele crew van mensen dagelijks bezig om de tractoren in werking te houden met het verhandelen van onderdelen.

Terug in Dyersville stappen er nog eens 12 uit en blijven er nog 4 over voor het alternatieve middagprogramma. We kennen de Amerikaan Dick Cheney van de tractorpulling en hij vind het super ons te helpen met een toeristisch ingevulde middag. En zo gaan Henk, Petrus en Ryan met Dick Cheney mee en hebben een prima middag. Ze zien allerlei lokale toeristische bezienswaardigheden met een toelichting erbij zoals het uitzichtpunt over de stad Dubuque, Iowa. Het veteranen momument, het 3 staten punt bij de Mississippi rivier en diverse oude gebouwen. Dubuque is gelegen in het midden van Amerika en is het middelpunt van de welbekende MidWest van Amerika.

Aan het einde van de middag rijden we weer naar Dyersville om de miniaturen liefhebbers weer op te halen. We eten in een barbeque restaurant steaks, spare ribs en rundvlees schotels. Het eettentje is sfeervol ingericht met metalen kuipen waar een lamp in is gemaakt, veel hout en foto’s van vroegere tijden.

De zaterdagavond gaan we langs de kroegjes van gisterenavond. Het is er heel wat drukker. We vermaken ons prima, maar de meesten haken voor sluitingstijd af, omdat ze ‘s middag al begonnen waren. Nog even een verhaal van de late avond. Er hangt een juke box en we stoppen er 5 dollar in. Enthousiast zoeken we mooie nummers op. Alan Jackson, Buddy Holly, Bruce Springsteen, en nog zo meer. Maar nadat we 12 nummers hebben ingevoerd, hebben we er nog geen 1 gehoord. Ojee, de kroeg gaat over een kwartier sluiten. Nou dan gooien we er nog een biljet tegenaan, want we willen nu toch echt graag onze muziek horen. Gerwin tikt aan “she thinks my tractor is sexty’ en wat gebeurt er in deze stadse kroeg….er begint een jonge blonde meid te dansen op deze muziek. Dat staat de jongens wel aan en hup, het volgende nummer is Alan Jackson met Freight Train. De kroegbaas zelf vind het minder en komt met zijn afstandsbediening aanlopen. Maar ho ho, wij hebben er net 15 dollar ingeworpen, dan willen we wel graag onze muziek horen. Dat vind hij niet, want het is zijn kroeg. Terwijl het apparaat aangeeft dat als je extra betaald, het nummer ook direct gespeeld wordt. En dat wil hij onderbreken met zijn afstandbediening. Ja hee! Ons protest wordt niet gehoord, hij klikt een ander nummer aan wat het laatste plaatje van de avond is. Het meidje vraagt Gerwin met haar te dansen. We maken er snel een foto van om de goede herinnering te bewaren.

Zondag 6 november 2011

Een ochtend met mogelijkheden van uitslapen, beursbezoek of met Dick Cheney mee. Om half drie ontmoeten de drie groepn in het hotel. De Brabanders hebben donuts gehaald voor iedereen als aardigheidje. Leuk!! We nemen afscheid van onze lokale gids en tourleider en rijden dan weg. De route is mooi. De afstand is 100 mijl en zou in 1,5 uur te doen zijn. We komen om half zes aan bij het hotel om de reden dat we stops hebben gemaakt bij een heel oud tankstation waar de tijd van stil heeft gestaan, een Agco dealer, maisoogst die een Kinze overlaadbak gebruikt op rupsbanden, een JD die mooi geparkeerd staat en als de zon zover zakt en overgaat in schemer zijn we ook bijna bij het hotel. De weg golft door het landschap. De wegen zijn recht, maar de hoogte verschillen zijn groot zodat we ook van prachtige uitzichten kunnen genieten.

Het hotel waar we overnachten is van een ander kaliber als de vorigen. Het is een motel, iedere kamer heeft een deur waarmee je direct buiten op de stoep staat. Het is niet luxe, gewoon heel eenvoudig, maar prima. Zo overnachten er tallozen voor een eenvoudige nacht. Geen zwembad en fitnes ruimte zoals de vorige hotels, maar niemand maakt daar gebruik van. Dus missen we hier ook niet.

Zo direct schuiven we voor een laatste diner aan. Morgen vertrekken we weer naar huis!

Na het eten gaan we met ons allen naar de buren voor een afscheidsborrel. De juke box vullen we weer met onze favoriete muziek. We kijken terug op een mooie reis. Martin zegt dat hij al eens eerder in de USA is geweest, maar niet zo’n indruk toen had, dan dat hij nu ervan heeft gekregen. We hebben veel ‘binnendoor’ gereden, weg van de snelweg en ook over gravelwegen. Het fantastisch mooie weer maakte het natuurlijk nog mooier. De kleuren van de herfst die hier zo intens zich laten zien. De afwisseling van alle bezoeken en alle dagen goed opgevuld. Met de jongelui bijna alle mogelijkheden aangegrepen om te gaan stappen, al moesten we daar soms een eind voor rijden. Ja, het was goed! We vinden het prima naar huis te gaan.

Maandag 7 november 2011

Voordat we naar het vliegveld reizen, bezoeken we op maandagmorgen een Ethanol fabriek. De mais die hier wordt ingebracht komt er als diverse produkten weer uit. Alles wordt gebruikt van iedere korrel. De Ethanol, die als brandstof wordt verkocht, maismeel als droge en natte variant en de laatste ontwikkeling is olie wat als bio brandstof wordt gebruikt. Ze moesten hiervoor een investering doen van 1.6 miljoen wat ze verwachten in 6 maanden terug te verdienen!

En dan zit het er echt op. We rijden richting Chicago. Als we gaan eten, brengt Dick de drie mannen weg die terugvliegen vanaf Toronto. Deze reis hadden we Canadees Ryan mee. Zijn kameraad Petrus, en de buurman van Petrus, Henk. Ze waren vanaf Toronto naar de USA gekomen en diverse stops gemaakt op de heenreis, voordat ze zich bij ons aansloten. Vandaag rijden ze in 1 streep terug naar Toronto.

Dick is met een half uur terug, en dan is de groep aan de beurt. Het inchecken gaat vlot. De koffers zijn we ook zo kwijt. Eenmaal thuis krijg ik nog van Gerwin een sms, dat de reis goed is verlopen. Altijd fijn om te horen.

Bedankt voor het meelezen van het reeisverslag. Het is en blijft een uitdaging om ‘thuis’ te informeren. Niet altijd verbinding, en niet altijd de tijd om het verslag te typen.

 

Nog even voor de alle mensen die ons alweer thuis verwachten. We zijn nog in de USA, voor 2 extra dagen. Dus nog even geduld….vrijdag worden de telefoontjes op onze mobiel weer beantwoord.

 

 

 Klik hier voor de foto’s en hiernaast de video – deel 1,

gemaakt door Henk Berends.